Ekim 5, 2026
Zamanın bugünkü gibi hoyratça akmadığı, dakikaların ve saatlerin ahşap konakların sükûnetinde demlendiği eski İstanbul’da, hayatın her anı bir dantela gibi sabırla işlenirdi. Şehir, kendi sessizliğini koruyan muazzam bir mahremiyet abidesiydi; cumbalar sokağa uzanır ama içindekini gizler, kafes pencereler dışarıya bakar ama içeriye sızmasına izin vermezdi. Bu mesafeli, mesafeli olduğu kadar da derin estetik evrende, kalpten kalbe giden en gizemli, en asil köprü ne süslü mektuplardı ne de cüretkâr fısıltılar. Aşk, İstanbul’un o erguvan kokulu ikliminde, ipekten ve ketenden dokunmuş küçük, muazzam bir sırra, yani dest-mâle emanet edilirdi.